Rola podparcia oddechowego w śpiewie operowym.


NR N N404 1688 40, realizowany w latach 2011-2013


Kierownik projektu: dr hab n med Ewa Osuch-Wójcikiewicz

 

Wykonawca: lekarz Ewelina Sielska-Badurek

 

Celem przeprowadzonych badań było: opracowanie metod diagnostycznych, które są najbardziej czułe w wykrywaniu drobnych zmian w zakresie czynności traktu głosowego, określenie korelacji pomiędzy wynikami: oceny percepcyjnej głosu i palpacyjnej traktu głosowego, oceny odsłuchowej głosu i wskaźnika VHI, oceny akustycznej głosu i palpacyjnej traktu głosowego, wskaźnika VHI i samoświadomości narządu głosu oraz stworzenie narzędzi do monitorowania efektów rehabilitacji funkcjonalnej jak również zaproponowanie standardów postępowania u wokalistów.

 

Metodyka badań:

 

W ramach projektu badawczego wyodrębniono dwie grupy: grupę badaną i grupę kontrolną. W skład oceny narządu głosu wchodziły: wywiad foniatryczny, badanie przedmiotowe otorynolaryngologiczne, ocena palpacyjna narządu głosu, ocena percepcyjna głosu w mowie i śpiewie, pomiar maksymalnego czasu fonacji, analiza akustyczna, ocena videostroboskopowa krtani, ocena przy pomocy endoskopu giętkiego czynności gardła i krtani, samoocena głosu badanego przy pomocy kwestionariusza VHI oraz ocena wiedzy dotyczącej fizjologii narządu głosu z oceną samoświadomości traktu głosowego wokalisty dokonywana przy pomocy ankiety przygotowanej dla potrzeb badań przez Autorkę.

 

Wyniki:

 

Wykazano, że rehabilitacja funkcjonalna stanowi skuteczne leczenie zaburzeń głosu u wokalistów. Proponowany schemat diagnostyki zaburzeń głosu w śpiewie powinien obejmować: ocenę palpacyjną, ocenę odsłuchową jakości głosu w śpiewie, badanie akustyczne głosu (pole głosowe), ocenę videolaryngostroboskopową, ocenę aerodynamiczną (maksymalny czas fonacji) oraz samoocenę zaburzeń głosu w śpiewie dokonywaną przy pomocy odpowiedniego kwestionariusza. Wykazano, że istnieje konieczność rozpowszechniania, zarówno wśród lekarzy, jak i wśród pacjentów, rehabilitacji funkcjonalnej narządu głosu jako skutecznej metody leczenia zaburzeń głosu w śpiewie, uwzględniającej działanie przyczynowe. Ważnym elementem rehabilitacji jest edukacja w zakresie fizjologii narządu głosu oraz rozwijanie samoświadomości traktu głosowego z poprawą techniki tworzenia głosu przez wokalistę.

 

Realizacja projektu została zakończona pracą doktorską pt: Wpływ rehabilitacji czynnościowej na leczenie dysfonii u śpiewaków, obronioną w grudniu 2013r.